“Sinds 1 januari 1980 woon ik in De Heeg. Samen met mijn man zijn we de eerste bewoners van het huis waar we nog steeds naar volle tevredenheid wonen. De wijk was toen nog in aanbouw. Er was nog geen Roserije, geen kerk, geen winkelcentrum. Wel een school (de Kring), die gevestigd was in noodlokalen. Aan de Rijksweg werden de eerste winkels ook in noodlokalen geplaatst. Zoals de Spar, een tweedehands kledingwinkel, de apotheek en een frituur.”

Taalcafé
“Lange tijd was ik niet actief in mijn eigen woonomgeving. Ik had verschillende banen. De laatste twaalf jaar van mijn loopbaan was ik werkzaam als biologie- en gezondheidszorgdocent bij Zuyd Hogeschool in Maastricht, Heerlen en Sittard.
Na mijn pensionering miste ik de persoonlijke contacten; ik kende eigenlijk weinig mensen in mijn eigen wijk.
Maar in januari 2017 kwam daar verandering in. Een dik jaar na mijn pensioen triggerde mij een oproep in de buurtkrant: Trajekt vroeg vrijwilligers voor een op te richten ‘Taalcafé’ in De Boeckel. Daar heb ik op gereageerd. Gelijk werd me gevraagd of ik dit initiatief zou willen coördineren. En daar heb ik ja op gezegd.
Het was in die jaren dat er massaal vluchtelingen uit Syrië, Eritrea en Aziatische landen ons land binnenkwamen. Deze mensen moesten hun inburgeringscursussen volgen en onze taal leren.
Sindsdien zet ik mij in als vrijwilliger bij de taallessen in De Heeg. Het is een enorme meerwaarde om in je eigen wijk als vrijwilliger te werken. Ook mijn onderwijservaring kwam hier goed van pas. In het doceren van een taal had ik echter geen ervaring. Dat leverde soms ook wel vreemde en hilarische taferelen op. Een mooi voorbeeld hiervan was een uitnodiging die wij in de buurt rondstuurden om kennis te komen maken ‘om het Nederlands onder de knie te krijgen’. Deze tekst weerhield een geïnteresseerde om ons te bezoeken ‘want hij had niets aan zijn knie!’
Gelukkig was er het Taalcafé in Gulpen, waarvan ik heel veel ideeën en steun kreeg. Maar al doende leerden we snel.”

Sociale aspect
“We zijn nu vijf en een half jaar verder. We hebben een vaste groep vrijwilligers en een redelijke vaste groep deelnemers. Naast de training in Nederlandse taalvaardigheid stellen zij het sociale aspect van onze lessen zeer op prijs.
Daarnaast komen er ook steeds nieuwe mensen bij die via de inburgeringscursus ons opzoeken. Met name de spreekvaardigheid bij alledaags taalgebruik is bij ons een groot aandachtspunt.
Eke maandag- en dinsdagochtend komen de deelnemers van 9.30 tot 11.00 uur naar De Boeckel. Om 10.15 uur is er koffie/theepauze, waarbij het de bedoeling is dat de mensen elkaar opzoeken en in het Nederlands met elkaar praten. We werken op verschillende niveaus. Soms een-op-een, soms in kleine groepjes. Zelf zijn we rond 9.00 uur aanwezig om het lokaal in te richten en alle lesmateriaal klaar te zetten. Na afloop van de lessen wordt er vaak nog nagepraat met collega-vrijwilligers en deelnemers. En wordt het lokaal weer opgeruimd zoals we het gevonden hebben.
Naast het lesgeven is het belangrijk dat we ons laten informeren en bijscholen rondom de ontwikkelingen in Nederlandse taallessen. Regelmatig worden er cursussen aangeboden waar we aan kunnen deelnemen.
Zelf ben ik bij alle lessen aanwezig. Ook in vakantieperiodes gaan we door. Alleen tijdens de lockdowns waren we dicht.
En dit alles gaat alleen maar zo goed dankzij het hele team dat elke week een (of twee) dagdeel/dagdelen van zijn/haar tijd beschikbaar stelt om alle deelnemers te helpen en wegwijs te maken in ons toch wel ingewikkelde Nederland.”

Hier doe ik het voor!
“Het werken met mensen is voor mij altijd al een mooie bezigheid geweest. Elke week deelnemers van de taallessen bijstaan met de vragen en onzekerheden die ze hebben in een voor hun vreemd land, een vreemde taal en een andere cultuur is wat me nederig maakt. Dankbaar ook. En met het bewustzijn dat we het hier in Nederland goed hebben.
Het raakt me iedere keer weer als deelnemers tijdens onze lessen andere deelnemers ondersteunen, vrienden worden, elkaar helpen daar waar ze kunnen. En dat persoonlijke contacten taalbarrières overstijgen en er fantastische dingen gebeuren…”